உலக மகளிர் தினம் உருவானதெப்படி? ஜி.ராமகிருஷ்ணன் ********************************** விமர்சனம்ஜி.ராமகிருஷ்ணன் உலக மகளிர் தினம் எல்லா நாடுகளிலும், எல்லா அமைப்புகள் சார்பாகவும், மார்ச் 8 அன்று கொண்டாடப் படுகிறது. ஏதோ பெண்களுக்கான சில சலுகைகள், அவர்களைச் சார்ந்த சில வர்த்தக ஏற்பாடுகள் என்று தான் உலக மகளிர் தினத்தைப் பலர் பார்க்கின்றனர். ஆனால் உலக மகளிர் தினத்தின் நோக்கம் என்பது வேறு. உலக மகளிர் தினத்தின் உள்ளடக்கம் புரட்சிகரமானது. உள்ளடக்கம் உருவானது எப்படி? என்று பரிசீலிக்கிற போது உலக மகளிர் தினம் மார்ச் 8 என, உருவான பின்னணியையும் சேர்த்து பரிசீலித்தால் தான் நாம் சரியான முடிவுக்கு வர முடியும். இந்த இரண்டு அம்சங்களையும் உள்ளடக்கி எண்பது பக்கங்களைக் கொண்ட, மகளிர் தினம் உண்மை வரலாறு என்ற நூலைப் பத்திரிகையாளர் இரா. ஜவகர் எழுதியுள்ளார். கடந்த டிசம்பர் 17, 2016 அன்று பாரதி புத்தகாலயத்தால் அந்த நூல் வெளியிடப்பட்டது. உலகமகளிர் தினம் உருவானது பற்றியும், அதனுடைய புரட்சிகரமான பின்னணி பற்றியும், ஒரு நீண்ட ஆய்வுக்குப் பின்னர் தான் உண்மை வரலாறு என்ற இந்த நூலை ஜவகர் எழுதியுள்ளார். மார்ச் 8 மகளிர் தினக் கொண்டாட்டம் குறித்து பலருக்கு பலவிதமான கருத்து இருந்தது. ஐ.நா மன்றம் முடிவு செய்தது என்றும், அமெரிக்காவில் தான் முடிவெடுக்கப் பட்டது என்றும் பல்வேறு கருத்துக்கள் நிலவின. உண்மை அதுவல்ல. 1917ஆம் ஆண்டு, ரஷ்யப் புரட்சி நடந்த பிறகு தோழர். லெனின் முயற்சியில் 1919ஆல் மூன்றாவது கம்யூனிஸ்ட் அகிலம் உருவானது. 1920ஆம் ஆண்டு, கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் முன்முயற்சியில், கம்யூனிஸ்ட் பெண்களுக்கான சர்வதேச முதல் மாநாடு இனெஸ்ஸா என்ற பெண் தோழரின் முயற்சியில் நடந்தது. உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டு இனெஸ்ஸா இறந்தபோது பெண்கள் அகிலத்தின் செயலாளராக கிளாராஜெட்கின் பொறுப்பேற்றார். கம்யூனிஸ்ட் பெண்கள் அகிலத்தின் மாநாடு 1921 ஜூன் மாதம் மாஸ்கோவில் நடந்தது. இந்த மாநாட்டில் தான் உலக மகளிர் தினத்திற்கு மார்ச் 8 என்ற தேதி நிச்சயிக்கப்பட்டது. அதுவரையில் உலக மகளிர் தினம் பிப்ரவரி முதல் மே வரையிலான ஏதேனும் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையில் கொண்டாடப் பட்டு வந்தது. ஐ.நா மன்றம் 1975 மார்ச் 8 அன்று முதல் முறையாக மகளிர் தினத்தைக் கொண்டாடியது. இவற்றின் தொடர்ச்சியாகத் தான், உலக மகளிர் தினத்தை அனைத்து நாட்டு அரசுகளும் கொண்டாட வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்ளும் தீர்மானத்தை ஐ.நா வின் பொதுச்சபை 1977 டிசம்பர் 16 அன்று நிறைவேற்றியது. "ஏதேனும் ஒரு நாளை" என தீர்மானத்தில் குறிப்பிட்ட போதும், இந்திய அரசு உள்பட அனைத்து நாட்டு அரசுகளும், மார்ச் 8 அன்று உலக மகளிர் தினச் செய்தியும் வாழ்த்துகளும் தெரிவித்து வருகின்றன. மார்ச்8 உருவான வரலாற்றுப் பின்னணி என்ன? உலக மகளிர் தினத்தின் உள்ளடக்கம் புரட்சிகரமானது என்பதன் பொருள் என்ன? இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கான விடையைத் தோழர். ஜவகர் தனது நூலில் தெளிவாக விளக்கி இருக்கிறார். ஜார் கால ரஷ்யாவில், பஞ்சாலைகளில் தொழிலாளர்கள் கொத்தடிமைகளைப் போல் வேலை வாங்கப் பட்டனர். ரஷ்யாவிற்கும் ஜெர்மனிக்கும் இடையில் யுத்தம் நடந்து வந்த காலம், ஒரு ரொட்டித் துண்டு கூட கிடைக்காமல், தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை அவலமாக இருந்தது. தானும் தங்களது குழந்தைகளும், மற்றவர்களும் பசியால் துடிப்பதை இனியும் பொறுக்க முடியாது என ரஷ்யத் தலைநகர் பெட் ரோ கிராடு நகரில், பஞ்சாலைப் பெண்தொழிலாளர்கள் கொதித்து எழுந்தனர். 1917இல் மார்ச் 8 அன்று பெட் ரோ கிராடு நகரில் வைபோர்க் என்ற பகுதியில் பஞ்சாலையில் வேலை செய்த பெண்கள் வேலை நிறுத்தத்தைத் துவக்கினார்கள். வேலை நிறுத்தம் செய்த பெண் தொழிலாளர்கள் பேரணியாக வீதிக்கு வந்தனர். அருகில் இருந்த தொழிற்சாலைகளுக்குச் சென்று, ஆயிரக்கணக்கான ஆண் தொழிலாளர்களை ஆலைகளை விட்டு வெளியே வாருங்கள் என அழைத்தார்கள். நமக்கு உணவு வேண்டும், போர் நிறுத்தப் பட வேண்டும், சுதந்திரம் வேண்டும், தெருவில் இறங்கிப் போராடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. எங்களோடு சேர்ந்து போராடுங்கள் என ஆண் தொழிலாளர்களை பெண் தொழிலாளர்கள் அறைகூவி அழைத்தனர். பஞ்சாலைகளில் மட்டுமல்ல, சிகரெட் தொழிற்சாலை உள்ளிட்டு பல ஆலைத் தொழிலாளர்கள் பேரணியில் கலந்து கொண்டனர். ரொட்டிக் கடைகளின் முன், ரொட்டி வரும் என எதிர்பார்த்து, நீண்ட வரிசையில் காத்திருந்த பெண்களும் ஆவேசமாகக் கலந்து கொண்டனர். பலர் குழந்தைகளுடன் வந்தனர். சிறுவர் சிறுமியரை நடத்திக் கூட்டி வந்தனர். ஒரு பகுதி படை வீரர்களும் இப்பேரணியில் இணைந்தனர். பேரணியின் ஆவேசத்தைக் கண்டு, மாணவர்களும் அலுவலக ஊழியர்களும் கூட இணைந்தனர். இவ்வாறு பல சிற்றாறுகள் கலந்து பொங்கிப் பெருகும் பேராற்று வெள்ளம் போல், மனித வெள்ளம் முதன்மைச் சாலையை நிறைத்தது. கோரிக்கை முழக்கம் காற்றை நிறைத்தது,பதாகைகள் கண்களை நிறைத்தது", என பாட்டாளிகள் எழுச்சியை நூலாசிரியர் அழகாக விளக்கி இருக்கிறார். இப்பேரணியில் சுமார் ஒரு லட்சத்து இருபத்து எட்டாயிரம் பெண், ஆண் தொழிலாளர்கள் மற்றும் படைவீரர்களின் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர்களும் மற்றவர்களும் கலந்து கொண்டனர்.அடுத்த நாள் இந்தப் பேரணி இரண்டு லட்சத்தைத் தாண்டியது. புதிய கோரிக்கையும் சேர்ந்து கொண்டது. " மன்னராட்சி ஒழிக" ஆம் புரட்சி தொடங்கி விட்டது. இவ்வாறு 1917 மார்ச் 8 அன்று ரஷ்யாவில் பெண்கள் தொடங்கிய பெரும் புரட்சிதான், உலக மகளிர் தினம் மார்ச் 8 அன்று மகளிர் தினம் கொண்டாடப்படுவதற்கு உண்மையான மூலகாரணம் ஆகும்.1917 மார்ச் 8 ல் ஏற்பட்ட எழுச்சி ரஷ்யாவின் முதற்கட்ட புரட்சி அதே ஆண்டு, அக்டோபர் மாதத்தில் சோசலிசப் புரட்சி வெற்றி பெற்றது. தொழிலாளர்கள் தலைமையில், விவசாயிகளும் பங்கு பெறக் கூடிய ஆட்சி லெனின் தலைமையில் அமைந்தது. லெனின் தலைமையிலான அரசு ஆண் பெண் தொழி லாளர்களுக்கு சம ஊதியம் உள்ளிட்டு, பெண் விடுதலையை உள்ளடக்கமாகக் கொண்ட பல உரிமைகளை வழங்கிடும் சட்டம் இயற்றப்பட்டது. மார்ச் 8 உலக மகளிர் தினத்தின் உள்ளடக்கம் சோசலிசப் புரட்சிக்கான எழுச்சி ஆகும். உலக மகளிர் தினத்தை கொண்டாடும் ஒவ்வொரு அமைப்பும், சோசலிசப் புரட்சி என்ற உன்னதமான உள்ளட க்கத்தை, முன்னெடுத்துச் செல்ல முழக்கமிட வேண்டும். http://epaper.theekkathir.org/

AIDWA TEAM VISITS BHATTA-PARSAUL : HIGHHANDED UP GOVT GUILTY FOR CALAMITY

ON May 19, a delegation of the All India Democratic Women’s Association (AIDWA) visited Bhatta and Parsaul villages in Greater NOIDA to enquire into the unfortunate turn of events that took place on May 7, leading to the deaths of two farmers (one from each village) and two constables of the PAC.

The delegation comprised Sudha Sundararaman (AIDWA general secretary), T N Seema (Rajya Sabha MP), Ashalata (secretary), Albeena Shakil (CEC member), Asha Yadav (secretary, NOIDA) and Lata Singh (activist, NOIDA). Local leaders of the All India Kisan Sabha, namely, Uday Veer Singh Mallik, Kunwar Pal Singh Mallik, Chander Pal Singh and Gyanender Singh, accompanied the delegation. So did Gangeshwar, a CITU leader in NOIDA, and Bhati, a respected leader of the area.

The AIDWA team met several victims of violence and interacted with women of the area. The delegation also interacted briefly with the SDM of the adjoining district who was then visiting Bhatta village. The team’s findings are being given below.

AGITATION AGAINST INADEQUATE COMPENSATION

The farmers of Bhatta and Parsaul have been agitating for long, demanding better compensation for their land. The agitators include those whose lands have been acquired as well as those whose lands are set to be acquired in the coming days. While some farmers have received part or full payment for their land, the AIDWA team learnt that not one farmer was satisfied with the compensation. Most of them wanted an arrangement wherein they could have a stake in the escalating land value. The farmers were demanding a transparent declaration of land use by the government since many felt betrayed that the land that was ostensibly acquired for industrial purposes, was now in the hands of real estate developers.

While the several months old agitation by farmers was largely peaceful, there was no serious effort by the administration to resolve their demands. The exact sequence of events that led to the firing could not be ascertained, but it is clear that the adamant approach of the government played a big role in the unfortunate turn of events. The firing started between 1.30 and 2 p m on May 7 at the dharna site near the Aata Chakki in Bhatta and continued till nearly 7 p m. Police brutality and highhandedness through forced entry into homes continued for the next three days. It is clear that rather than establishing the rule of law, the police and the administration took law into their own hands.

The AIDWA delegation met Shmt Omwati, widow of Shri Rajpal, from Bhatta village, who was killed on May 7. He is survived by three school going sons and a married daughter. The family is living in debt incurred during the daughter’s marriage. Smt Omwati complained that the administration did not allow the family to bring back her husband’s body to the village and her son was compelled to perform the last rites away from his family and home. Shri Rajbeer from Parsaul village was also killed in police firing on the day but the AIDWA team could not reach his family.

The team met the mother of Daljeet who was injured and hospitalised. Narender Singh, a senior citizen, was shot in his right leg on May 7 but was finding himself at a loss to return to the hospital for treatment in the absence of male members in the village to escort him. Tej Singh Sarma, 85 years old, was beaten with rifle butts, while his 15 years old grandson was arrested and beaten up in police custody for three days. Brick worker Prempal, son of Lakkhi Chandan, suffered a broken shoulder but no medical aid had reached him. School teacher Navratan Sharma’s leg was fractured. The son and daughter-in-law of Smt Nirmala were hospitalised with bullet injuries. Kapil, grandson of 70 years old Kela Devi, was in hospital with bullet injuries. Birender Singh, son of Ikram Singh, suffered multiple fractures in his hands and legs. Both the legs and one hand of schoolteacher Bijender were broken. Suresh, a medical shop owner, suffered from broken fingers and rib. Praveen was injured on his head and suffered a cut wound in his stomach.

The team came to know that a total of 28 people have been jailed from the two villages --- 23 from Bhatta and another 5 from Parsal. The team found the women members of their families to be in extreme distress.

TERRORISED VILLAGERS

The police chased the agitating farmers into the villages and forced their entry into homes in Bhatta on the 7th and in Parsaul for the next three days. Victims reported that the police stormed the village in thousands (one eye witness put the number at 5,000), broke doors open, jumped walls, and resorted to a full scale attack on the villagers. We found evidence of large scale looting of and damage to property. Most male household members have left their homes, leaving behind women. Only a handful had returned. The male household members of Jameela, a senior citizen, had not returned home. The police looted the foodgrain in her house. She was asking for food since she was too afraid to go out to work. All villagers, irrespective of whether they were landowners or not, were targeted during these raids. We found most women to be still terrorised. While many men were injured at the dharna site, a large number was also injured during these raids. Many women also hid outside the village in farms for a day or two.

The police inevitably damaged all modes of travel like motorcycles and cars during these raids. Even tractors and wooden carts were not spared. The AIDWA team found broken doors and broken household goods in many homes. The shop of Vinod Sharma was looted and his car damaged. Money was snatched from Smt Kanta Devi. Ranbeera and her mentally challenged son were beaten and the car and motorcycle in their home damaged. The household furniture and small shop of 55 years old widow Smt Munni was damaged. The hay stacks in Mukut Lal’s house were set on fire. The car, tractor and water pump of Smt Durga Sharma was damaged; 20 sacks of wheat were also destroyed. 2 motorcycles, 1 TV, 1 fridge, 1 cooler, 1 inverter, 1 Dish, and furniture were damaged in Smt Dayawati’s house. The motorcycle in the house of Smt Anita Choudhary was damaged; 2 motorcycles in the house of Shri Bhopal were damaged and an attempt was made to set them on fire. The motorcycle in the house of a deceased farmer, late Shri Rajpal, was damaged.

No women police were part of the village raids. It is clear that the police went on a rampage in the villages. Inevitably the police encountered women in homes and, without exception, all women complained about filthy abuses and physical assault. Among them, 18 years old Neha Sharma’s hand was fractured. Her mother, Smt Kanti Devi, was also hospitalized till yesterday with injuries. Smt Munni, a widowed woman, was beaten in her private parts. We found several women with minor cuts and bruises on their bodies. Many were traumatized by the events, mentally and physically. The AIDWA team strongly condemned this barbaric assault perpetrated by the UP police in the villages of Bhatta and Parsaul. The kind of violence unleashed against women is abhorrent and must be dealt with firmly. However, no incident of rape was reported by the families the AIDWA team met.

This entire sordid episode reveals that the UP government has precipitated matters in Bhatta and Parsaul villages because of its adamant and highhanded approach towards land acquisition. There was clear evidence of police brutality and repression in the two villages. Women have faced the brunt of police brutality and are extremely terrorised. They are in distress about male household members who are injured, jailed or have left the villages fearing police attacks. The AIDWA team found them to be extremely intimidated about heavy police presence in the area and found one instance where, just a day before the team’s visit, the police knocked at a door at midnight.

The AIDWA has demanded that efforts must be made to restore normalcy in the villages without delay. Medical and other facilities must be provided to the injured. Police presence must be phased off. The threats and intimidation by the police and administration must stop so that people can return to their houses. Food must be provided to the needy villagers. Also, adequate compensation must be paid to the villagers for loss of life and property. While the law must take its own course in the case of all killed, the effort to take revenge upon villagers must be discarded without delay. The investigation must keep in view the entire context of administrative highhandedness.

The UP government must shed its highhanded attitude on land acquisition and must announce a meaningful dialogue with the agitating farmers.

Another demand the AIDWA has put forward is that the union government must amend the Land Acquisition Act without delay, which is at the root of the entire unfortunate turn of events. Representatives of the Congress party must refrain from seeking to divert attention from this pertinent issue by making sensational claims and allegations. The Land Acquisition Act must be amended in a manner that makes consent of farmers essential for land acquisition and provides adequate monetary compensation, with a gender sensitive perspective. This must be combined with a stake for the land-losers in the appreciated future value of land along with other livelihood options.

Courtesy: People’s Democracy

ALL INDIA DEMOCRATIC WOMEN’S ASSOCIATION (AIDWA) TO FIGHT ON CRUCIAL ISSUES

MEETING on March 2 and 3, the Central Executive Committee (CWC) of the All India Democratic Women’s Association (AIDWA) discussed the multiple ways in which women were getting affected by political, economic and social violence of unprecedented intensity. The CEC urged for a militant uprising against the policies of the UPA-2 government, both independently and jointly.

In context of the International Women’s Day (March 8), the CEC decided to conclude the 100th anniversary celebrations of this day of struggle with a march of women (1) against the UPA-2 government’s inflationary policies, (2) for food security, (3) for employment security, and (4) for security from the various forms of violence being perpetrated against women.

The CEC also decided upon militantly protests against the betrayal of the government in not passing in parliament the bill for 33 per cent reservation for women even one year after its passage in the Rajya Sabha.

Regarding the latest union budget, the AIDWA CEC termed it as anti-women, saying that it has failed the aam aurat (common woman) completely. In anger and condemnation, women will consign the copies of budget to the flames of a holi bonfire on March 17: “Budget ki holi jalayenge!”

The AIDWA opposed in particular the following feature of the current budget:

1) Cut in food subsidy by Rs 27 crore, which makes a mockery of women’s demands for a universal public distribution system (PDS) and a comprehensive Food Security Act, and the cuts in subsidies on kerosene and fertilisers by Rs 15,000 crore.

2) Proposal for direct cash transfer on kerosene and LPG to the below-poverty-line (BPL) families, which will push up the market prices of these items, facilitate corruption, and further exclude the poor and the women from the list of beneficiaries.

3) Conversion of RMK into a non-banking financial company (NBFC), with an allocation of Rs 500 crore, which will destroy whatever little benefits women have gained through the self-help groups (SHGs) and place them at the mercy of rapacious micro finance institutions (MFIs) and their exploitative practices.

4) Reduction in allocation for working women’s hostels from Rs 13.48 crore to Rs 8.97 crore, and for crèches from Rs 99.94 crore to 76.54 crores, as well as low funding and selective targeting of women friendly schemes like SABLA (for adolescent girls), and the IGMSY (Indira Gandhi Maternity Benefit Scheme).

5) Lack of central allocation for implementation of the PWDVA Act; inadequate allocations for SCs and STs at around 8 and 4 per cent respectively of the total expenditure; cut in allocation for the minority sector development programmes by Rs 200 crore.

The CEC said women strongly condemn a budget where agriculture, education and health have ceased to be the priorities and, instead, revenue of one lakh crore has been foregone in order to rush benefits to the elite and the corporate sections.

In regard to the upcoming assembly elections in four states and the union territory of Puducherry, the AIDWA CEC decided to work for strengthening the Left and democratic alternative.

Noting that the assembly elections in West Bengal, Kerala, Tamilnadu, Puducherry and Assam had been announced, the CEC said women’s struggle for equality and emancipation can be strengthened only if the democratic and secular alternative has an adequate political voice and representation. It therefore decided that the AIDWA would counter the increasingly evident disturbing trends that obstruct this struggle.

The CEC noted that the nexus between the votaries of neo-liberal policies and the extremist as well as communal forces is trying to undermine the Left, especially in West Bengal, in the most heinous ways. Violence and mayhem has been unleashed by the combine of Trinamul Congress (TMC) and the so-called Maoists, in which process innocent lives are being lost.

The CEC also noted that exposures of certain corruption scandals have pointed fingers towards the huge amounts that politicians of bourgeois landlord parties have been siphoning off from the exchequer in different ways. The consequent misuse of money power in the elections can distort the results, and lead to further misery for the people.

The AIDWA has pledged to take up this political task with commitment and gusto, in the interests of the women of this country. It has resolved to counter the attempts of the anti-Left, and anti-democratic forces to undermine the pro-people political alternative in this country. It has decided to join hands with other democratic forces in order to push the forces of reaction back.

Further, the AIDWA CEC sharply condemned the reverse reservation policy of the Haryana government, which is unconstitutional and anti-women. An application of this policy has reduced the percentage of women school teachers from 44 to 33 per cent and effectively raised men’s reservation up to 67 per cent. The AIDWA has decided to continue its struggle until this illegal notification of the Haryana government is revoked.

Courtesy: www.pd.cpim.org/